ต่อมา   *เคลียร์ของหลังบ้าน รื้อของเก่าๆตั้งแต่ปีมะโว้ มาขายบ้าง ทิ้งบ้าง ก็สุดแล้วแต่สภาพมัน

 

 

 

 

 

 

 

 

.....

 แต่จากเม้นท์ของคุณเพื่อนรัก ท่าทางจะต้องเป็นครั้งหน้าแหระ

 

 

 

 

 

 

ปล.. ไอ่คนที่วางระเบิดนะ ... ไม่ทำให้ประโยชน์ให้บ้านเมือง แล้วยังสร้างความเดือดร้อนอีก ...

   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันเวลาที่สองเรา นั้น ได้มา พบ มา เจอ กัน.....

 

เห่อ    เมื่อเพิ่งได้มา ญี่ปุ่นได้ม่ะวาน อาทิตย์หน้า จะกลับแล้วหรือเนี่ย  เวลามันช่างผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน  เกินกว่าจะตั้งตัวได้ทัน  ความทรงจำดีๆ และจะเป็นความทรงจำที่ดีที่สุดในชีวิต มันได้ฝังอยู่ในสมองเรียบร้อยแล้ว  หากจะมองย้อนไป ตั้งแต่วันที่มาถึง จนมาถึงวันนี้ ที่กำลังจะได้ “กลับบ้าน”แล้ว  เราคิดว่า มันได้อะไรที่มากมาย กว่าการมาเรียน “ภาษาญี่ปุ่น”  เราได้เห็นโลกกว้าง  ได้เห็นบ้านเมือง ได้เห็นวัฒนธรรม (อันที่งดงาม  และย้ำแย่ ก้อแหงว่าทุกที่มันก็มีดีและเลว)  ได้มิตรภาพ จากเพื่อนๆ ต่างภาษา ต่างชาติ ต่างพ่อแม่ ต่างวัฒธรรม  ได้ประสบการณ์เพื่อที่จะเรียนรู้ชีวิตอะไรต่อในข้างหน้า   เรียนรู้ที่จะดำเนินชีวิตคนเดียว  ตัดสินใจและจัดการอะไรทุกๆอย่างด้วยตัวเอง  รับผิดชอบตัวเอง  ทำอะไรๆด้วยตนเอง  โดยไม่ต้องพึงพาใครเกินความจำเป็น   นั่นแหละ “มันทำให้รู้ว่า ไม่มีใครจะช่วยเราได้ นอกจากตัวเราเอง”    ขอบคุณประสบการณ์ในชีวิตครั้งนี้จริงๆ ที่สอนให้รู้จักบทเรียนที่ยิ่งใหญ่ ในชีวิต พร้อมทั้งติดอาวุธทางปัญญา ให้เราต่อสู้กับอนาคตที่รอเราอยู่ที่เมืองไทย...... สู้ตายโว้ย

 

เห่อ แต่อีที่กุ้มกว่า คือ  ปวดหัวกับการเก็บของ จัดของ ให้ลงตัว  ลงตัวที่ว่าเนี่ย คือ ไอ้น้ำหนักเนี่ยแหระ  กูกำลังจะบ้าตายกับการจัดของให้ได้ภายใน 30kg เพื่อจะได้ นำกระเป๋าโหลดลง สายการบินที่แสนจะบริการได้ดีเยี่ยม ของบ้านเรา ได้อย่างถูกต้องตามนโยบาย (อันนี้กูประชดนะ)  เห่อ รื้อแล้วรื้ออีก  ทิ้งก็แล้วยกให้คนก็แล้ว ก็ยัง หนัก ยังกะแบกกระสอบข้าว และที่สำคัญ กูไม่มีตาชั่งเนี่ย  มีแต่ตากูชั่งเนี่ย แล้วมันจะรู้ได้ยางงายว่ะเนี่ย เห่อ..

 

ม่ะวานเป็นวันสอนภาษาไทยวันสุดท้าย หรือที่พวกนั้นจะเรียกกันยังกะละครตอนอวสานว่า 最終回ไซชูคัย  เห่อ  เกือบๆจะร้องไห้เหมือนกัน แต่ ม่ะวาน สนุกมากๆ ปล่อยมุขกันฮาแตก  ก็เลย ลืมเรื่องเศร้าไปเลย  สนุกมากๆ รักไทยคลาสที่สุด  แล้วเราจะได้เจอกันนะครับ   รักคุณพ่อ ร่มโพธิ์ร่มไทรและปูชนียบุคคลของไทยคลาส  คุณมัตซึโมโต้ คุณลุงที่รักเมืองไทยมากๆ และแสนใจดี คอยรับส่งเราทุกอาทิตย์ เป็นผู้สร้างสรรค์กิจกรรมต่างๆให้เรา ทั้งไปแคมป์ ไปร้องเกะ   คุณดอกแก้ว สาวตัวเล็ก แต่ใจใหญ่ผู้บริหารงาน เหรัญญิกของไทยคลาส เป็นพี่สาว เป็นเพื่อน ที่แสนดีทุกอย่าง คุยกับคุณดอกแก้วสนุกมากๆ  โนริ  อายุเป็นเพียงตัวเลข แต่เราก็กลายเป็นเพื่อนกันได้อย่างง่ายดาย โครตฮา เวลาคุยกับโนริ พูดไทยเก่งสัด ปล่อยมุขเก่ง ขอบคุณสำหรับมิตรภาพดีๆที่ให้กัน   นักเรียนไทยคลาสและพี่ๆคนไทยที่น่ารักทุก มันยากจะเอ่ยเป็นคำพูด แต่เรารู้สึกกันด้วยใจ ช่ายไหม555 รักไทยคลาสมั๊กๆๆๆ

 

 

แล้วจะมาอัพอีกวันสุดท้ายก่อนกลับนะ

Blog

นับจากวันนี้ไป เป็นเวลาอีกประมาณ หนี่งเดือนก้อจะได้กลับบ้านแล้ว แล้วก็ต้องโบกมือลา ญี่ปุ่น โคฉิ บ้านอันแสนอบอุ่นอีกหลังหนึ่ง เห่อ อยากกลับก็อยากจะกลับนะ ไม่อยากกลับก็ไม่อยากอ่ะ ไงกันแน่ว่ะ

 

เห่อ ตอนนี้ต้องจ่ายค่าๆต่างๆมากมาย รวมถึง ค่าช๊อปของตัวเองด้วย เบ็ดเสร็จเหลืออยู่สามหมื่นเยนฝ่าๆ กับเวลาอีกยี่สิบวันกว่าเงินงวดสุดท้ายจะออก เห่อ สงสัยมาม่าที่แม่กับป้าส่งมาให้ คงต้องเป็นอาหารหลักซะแล้วล่ะ

 

ตอนนี้ก็เก็บของเรื่อยๆ อ่ะ เริ่มปวดหัวมากมาย กับของบ้าหอบฟางล้นหลาม ทิ้งแล้วทิ้งอีก ก็ยังไม่หมด คงต้องส่งกลับเอาของเท่าที่จำเป็นเท่านั้นอ่ะ (แต่ตอนนี้ยังส่งไม่ได้อยู่อ่ะ ม่ะมีเงินแล้วอ่ะ) เห่อๆๆๆๆ

 

วันวันก็นอนๆนั่งๆ ไปเล่นเน็ต อ้อ ตอนนี้ฝีกเล่นเปียโนอยู่  ดัดจริตดีม่ะ ผู้ดีจัด คือแบบว่า ทางบ้านที่เมืองไทย พ่อรีเควสมาให้ซื้อเพราะน้องมันอยากเล่น (พ่อว่า มันเล่นได้หลายอย่างแล้วน้องจากกีตาร์ที่มันบ้าจัด) ไอ้เราก็ยังไงต้องแกกล่องอยู่แล้ว ก็ฝึกเล่นก่อนซะเลย เผอิญอีกแหระ  คนขายที่ร้าน มันคงเห็นว่าเราเป็นกระเหรี่ยง แถมยังมาด่อมๆมองๆ คีย์บอร์ดไฟฟ้ามันหลายรอบแล้ว พอสั่งซื้อมันคงเห็นว่า เราดีดไม่เป็นชัวร์ เค้าเลยใจดี เอาตำราที่ใช้สอนเปียโนสำหรับผู้ใหญ่ ที่โอปัส (โรงเรียนสอนดนตรีที่อิออน) แถมให้เรามา แล้วบอกว่า เอาไปฝึกนะ ชอบเพลงญี่ปุ่นไม่ใช่เหรอ เราก็เออดี รับมา แถมมาส่งที่บ้านให้ด้วย  พอมานั่งอ่านๆฝึกๆ เอ่อ ก็ไม่ยากแหะ เค้ามีวิธีสอนแบบใช้สีเข้ามาช่วยในการอ่านโน๊ต เวิร์คว่ะ แล้วก็สอนให้เล่นเพลงสั้นๆ เอาท่อนฮุคมาสอน เอ่อ เล่นได้จริงๆด้วยแหะ ตอนนี้เล่นเพลง When you wish upon the star,  世界の一つだけの花、Tsunami　แต่ได้แต่ท่อนฮุคนะ  ก็เพลินดีอ่ะ เล่นแก้เหงาแก้เซ็ง ได้เรื่อยๆอ่ะ

แต่ปัญหาก็คือต้องแบกมันกลับด้วยเด่ะ เห่อ แต่ลองโทรไปถามทางแจลแล้ว เค้าว่ากลับไปไทย โอเคนะ ถือขึ้นเครื่องได้อ่ะ เห่อ สบายใจไปหน่อย ไม่อยากโหลดใต้เครื่องเลย มีหวัง พอแกะออกมาเล่นที่ไทย เสียงโด กลายเป็นเสียง มีแน่เลยว่ะ

 

เห่อ แค่นี้ละกัน  ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยนะ Seasons change

 จริงซินะ อีตอนที่มีอะไรทำมากมายก็อยากที่จะพัก แต่ได้พักนานๆเข้าก็เริ่มเบื่อแล้วอ่ะ ม่ะสองวันก่อนก้อไป ซื้อของในเมืองมา ไปอิออน ไปซื้อโต๊ะเล็กๆ (ที่มึงบอกอ่ะเล็ก )ที่ร้านพาสปอร์ท พันเดียวเอง บวกตาตี๋มูลค่าเพิ่มเข้าไปอีก ก็พันห้าสิบเยน จะเอามาวางโน๊ตบุ๊ค ซื้อสีน้ำเงินมา แบบว่า ตอนแรกจะเอาสีเขียวอ่ะแต่กัวจะไปซ้ำคอนเซ็ปครายเข้า ก็เอาสีน้ำเงินแหระ แบบว่า Nice guyผู้ชายสีฟ้าไรเงี่ย .... แล้วก็ซื้อร่มมาด้วย อันนี้ทางบ้านรีเควสท์อ่ะ แบบว่า มันเล็กขนาดเท่าฝ่ามือ แถมสีน่ารักมาก เลยหยิบมาซะ ห้าคันซะง้านอ่ะ... ขี่จักรยานกลับมาปุ๊บ ฝนตกปั๊บเลยว่ะ นึกว่าจะเปียกเป็นลูกหมาตกน้ำอยู่หน้าฮิโรเมะซะแล้วกู

ถึงปุ๊บ คืนนั้น ก็จัดการเก็บโต๊ะ โคทัสซึ (โต๊ะให้ความร้อนแล้วเอาขาสอดเข้าไปตอนหน้าหนาวอ่ะ แต่ตอนนี้หน้าร้อนแล้วก็เอาผ้านวมออกแล้วทำเป็นโต๊ะทำงานเลย) ใช้มันมาเกือบๆหกเดือน ตั้งแต่หน้าหนาว ทั้งทำงาน ทั้งทำการบ้าน ทั้งดูหนัง ฟังเพลง ทั้งกินข้าว อ่านหนังสือ ทำงานฝีมือ  อีกทั้งนอนหลับ ถึงเวลาจะเอาไปคืนแล้วนะ ว่าแล้วก็ค่อยๆบรรจงแกะชิ้นส่วนออกมาทีละชิ้นแล้ว ก็ยัดลงกล่องเตรียมคืนแล้วละ เห่อ お疲れ様。Otsukaresama.

 

ว่าแล้วเด๋วอัพเสร็จไปซื้อของในเมืองอีกดีกว่าว่ะ  ไปดินเล่นแก้เซงก็ยังดี...

 

ปล.อีกสองวัน จะต้องไปสัมภาษณ์ออกวิทยุ FM Kochi เห่อ กุ้มฉิบ พูดยังไม่ได้เรื่องเลย ไปถูกเชือดกลางอากาศชัดๆเลยว่ะ -#- 

ปล. อีเล็กกูเบื่อ กูอยากไปเที่ยวกับมึงอีกว่ะ แต่กะจะเก็บเงิน ไปทำทุนตัดชุดให้ลูกๆที่เมืองไทยด้วย...อย่าลืมความฝัน นะมึง.....

 

 

 

 

 

	ขอแสดงความยินดีกับเพื่อนๆที่ม.เกษตร ในงาน “เข้ารับพระราชทานปริญญาบัตร” (คำนี้เอามาจากบี้แฟนอีโอ ตอนที่เราโทรไปหาแล้วมันไม่อยู่ แฟนโอรับแล้วก็พูดถึงงานนี้อย่างเต็มยศ)   เหนื่อยนะ สี่ปีที่เราเรียนกันมา ตั้งแต่วันแรก ที่เราได้เจอกัน กินข้าวหมูเกาหลี กันในซุ้ม แกเข้ามาถามเรา เราก็ถามแก “ชื่อไรอะไรจ๊ะเธอ” ทำให้เราได้รู้จักชื่อกัน ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันมาตลอด จนแทบจะไม่ได้ยินคำพูดทักทายเพราะๆกันเหมือนตอนแรกแล้ว   เกลียดกันโครต ก้อรักกันโครต รักกันอยู่แล้วก็รักกันโครต โครตไป   เห็นเพื่อนในวันรับปริญญา ก็พลอยมีความสุขตามไปด้วย กูเห็นแล้วจะร้องไห้นะ ถึงแม้ปีนี้จะไม่ได้รับพร้อมกัน ปีหน้า ก็อย่าลืมมางานเราด้วยนะ ก็ถือว่า มารับพร้อมกันอีกรอบนะ   ตอนนี้กูขอบอกได้แต่ว่า กูรักพวกมึงมากๆ คิดถึงทุกๆคนมากๆ ถึงแม้จะเหนื่อยเท่าไหร่ก็ตาม ก็อยากจะกลับไปเรียนด้วยกันอีก กูอยู่ที่นี่ ก็ไม่ได้เจอแต่ความสุขนะ บางครั้งเหงา บางครั้งทุกข์หลายๆเรื่อง แต่สิ่งหนึ่ง ที่กูดูทุกครั้งแล้วมีความสุขขึ้นมา ก็คือ รูปที่พวกเราถ่ายด้วยกันก็ที่ พวกกูจะมา รูปที่มก. รูปที่ดอนเมือง อืม ดูแล้วมีความสุข ..อนาคตไม่รู้จะเป็นอย่างไร แต่ตอนนี้รู้แค่ว่า เราจะมีกันตลอดไป ....